Comente sunt cambiadas sa letura e s’iscritura in custos urtimos annos? E comente sunt cambiadas cun Internet? Lèghere libros in su 2007 si podet galu?
Sunt pregontas chi sunt diventadas frecuentes. E custu est unu tema chi est istadu afrontadu dae meda gente e finas dae medas intelletuales. Duos sunt connotos e sunt Umberto Eco e Roger Chartier. Sun istados intervistados subra de custu argumentu dae su giornalista Enrico Regazzoni de su cuotidianu “La Repubblica” su 12 maju de su 1999.
Calicunu si dimandat si lèghere nche istragat. Segundu Chartier b’at àpidu unu cambiamentu de sas abitudines de sa letura. In antis si podiat lèghere unu libru in su letu prima de andare a corcare. Como su libru si podet lèghere in dae in antis a su computadore e cando unu bolet. B’at maneras medas de lèghere ma segundu Eco custas formas de letura esistiant giai dae su Medioevu ca podias abèrrere una pàgina de Virgìliu a casu, nche chircavas sa profètzia e poi tancaias su libru.
Cun Internet b’at maneras noas de lèghere e totus andant bene. B’at finas Cd-Rom in ue si podent annànghere cummentos sena cambiare su testu. Unu si podet chircare finas cale si siat libru, si lu podet iscarrigare dae Internet, si lu podet imprentare e a pustis si lu podet lèghere. Finas custu est unu modu de letura in Internet. Segundu calicun’ àteru bi diat èssere una casta de antagonismu intre su testu iscritu e intre su testu eletrònicu. Tocat de nàrrere chi su mundu eletrònicu cheret nàrrere letura mescamente. Sa Rete at revolutzionadu paritzas cosas ca in su matessi mamentu s’addòviant su testu, s’imàgine e su sonu e custu cambiat de su totu sa pràtica de sa letura. Cun Internet si sunt torradas a iscrìere sas lìteras, o comente si narat “sa e-mail”. Sa posta eletrònica at àpidu su mèritu de fàghere torrare a iscrìere chie no iscriiat prus dae tempus meda.
Eco narat chi su libru e Internet podent cunvìvere sena problemas mancari apant funtziones diferentes. Eco sighit narende chi no est beru chi su libru e Internet sunt inimigos. Bisòngiat finas de nàrrere chi una pertzentuale manna de gente chi navigat in sa Rete (allegamus de s’otanta pro chentu) in antis non leghiat nudda. Duncas podimus nàrrere chi est naschende una generatzione noa de letores de computadore.
Un’àtera pregonta chi tzertos intelletuales si ponent est custa: sunt sos iscritores a iscrìere sos libros? Paret chi nono, ca su libru chi leghimus non l’at fatu s’autore suo ebbia. E pro ite? Ca b’at chie iscriet, chie curregit, chie imprentat. Cadaunu tenet una funtzione pròpia e duncas unu libru tenet prus de unu babbu. Como cadaunu podet devènnere unu iscritore ca bastat de impreare cale si siat programma eletrònicu e gasi podet iscrìere, curregire, e in antis de imprentare podet isseberare sos caràteres, sos formados e sa gràfica chi si preferit.
J. T.
Sunt pregontas chi sunt diventadas frecuentes. E custu est unu tema chi est istadu afrontadu dae meda gente e finas dae medas intelletuales. Duos sunt connotos e sunt Umberto Eco e Roger Chartier. Sun istados intervistados subra de custu argumentu dae su giornalista Enrico Regazzoni de su cuotidianu “La Repubblica” su 12 maju de su 1999.
Calicunu si dimandat si lèghere nche istragat. Segundu Chartier b’at àpidu unu cambiamentu de sas abitudines de sa letura. In antis si podiat lèghere unu libru in su letu prima de andare a corcare. Como su libru si podet lèghere in dae in antis a su computadore e cando unu bolet. B’at maneras medas de lèghere ma segundu Eco custas formas de letura esistiant giai dae su Medioevu ca podias abèrrere una pàgina de Virgìliu a casu, nche chircavas sa profètzia e poi tancaias su libru.
Cun Internet b’at maneras noas de lèghere e totus andant bene. B’at finas Cd-Rom in ue si podent annànghere cummentos sena cambiare su testu. Unu si podet chircare finas cale si siat libru, si lu podet iscarrigare dae Internet, si lu podet imprentare e a pustis si lu podet lèghere. Finas custu est unu modu de letura in Internet. Segundu calicun’ àteru bi diat èssere una casta de antagonismu intre su testu iscritu e intre su testu eletrònicu. Tocat de nàrrere chi su mundu eletrònicu cheret nàrrere letura mescamente. Sa Rete at revolutzionadu paritzas cosas ca in su matessi mamentu s’addòviant su testu, s’imàgine e su sonu e custu cambiat de su totu sa pràtica de sa letura. Cun Internet si sunt torradas a iscrìere sas lìteras, o comente si narat “sa e-mail”. Sa posta eletrònica at àpidu su mèritu de fàghere torrare a iscrìere chie no iscriiat prus dae tempus meda.
Eco narat chi su libru e Internet podent cunvìvere sena problemas mancari apant funtziones diferentes. Eco sighit narende chi no est beru chi su libru e Internet sunt inimigos. Bisòngiat finas de nàrrere chi una pertzentuale manna de gente chi navigat in sa Rete (allegamus de s’otanta pro chentu) in antis non leghiat nudda. Duncas podimus nàrrere chi est naschende una generatzione noa de letores de computadore.
Un’àtera pregonta chi tzertos intelletuales si ponent est custa: sunt sos iscritores a iscrìere sos libros? Paret chi nono, ca su libru chi leghimus non l’at fatu s’autore suo ebbia. E pro ite? Ca b’at chie iscriet, chie curregit, chie imprentat. Cadaunu tenet una funtzione pròpia e duncas unu libru tenet prus de unu babbu. Como cadaunu podet devènnere unu iscritore ca bastat de impreare cale si siat programma eletrònicu e gasi podet iscrìere, curregire, e in antis de imprentare podet isseberare sos caràteres, sos formados e sa gràfica chi si preferit.
J. T.
Nessun commento:
Posta un commento